سیمای تعاون روستایی شهرستان نهبندان

اداره تعاون روستایی شهرستان نهبندان   در سال 1375 تاسیس گردید  که هم اکنون دارای 3 شرکــت تعـاونی روسـتایی ، 2 شــرکـت تعـــاونی روستایی زنان ، 4 شرکت تعاونی کشاورزی ، 3 شرکت تعاونی تولید ، 1شرکت سهامی زراعی  و اتحادیـه شرکتهای تعاونی روستایی شهرسـتانـی میباشد . که موجبات پیشرفت ،گسترش وتقویــت تعاون در روستــاها وهمچنــین توسعه عملیات اقتــصـادی ، بازاریابـی وبازرگانی خـدمـات شایانی در حوزه عمل این شهرستان  ارائه می نمایند .

نهبندان شهر دیرینه پایدار:

شهرستان نهبندان با 41102 کیلومتر مربع وسعت، جنوبی ترین شهر استان خراسان جنوبی است. این شهر در طول جغرافیایی 60 درجه و 30 دقیقه و عرض جغرافیایی 31 درجه و 33 دقیقه و در ارتفاع 1196 متری از سطح دریاهای آزاد قرار گرفته است. شهرستان نهبندان به اقتضای موقعیت طبیعی آن و مجاورت با کویر، دشتی نسبتاً وسیع واقع شده است. از نظر ناهمواری این شهرستان در شمال مشتمل بر ارتفاعاتی است که قلل آن به 2500 متر می رسد کوه سرخ – کوه بیدمشک – کوه بوبک از جمله این ارتفاعات است.

پیشینه تاریـخی:

در زمانی که سیستان و قهستان به عنوان دو منطقه حاکم نشین مطرح بوده اند «نه» و «بندان» دو مرکز مهم حکومتی بر شمرده می شده اند که برای هر کدام نایب الحکومه ای از سوی حاکم انتخاب می شده است. در این بین «نه» بزرگتر و مهمتر از «بندان» بوده است و همچنین به دلیل تعدادی شهر با نام «نه» در سطح کشور برای معرفی این منطقه «نه» را به همراه «بندان» می‌گفته‌اند، بعدها با مرکزیت و توسعه «نه» این شهر ((نهبندان)) نام گرفته است. اشاراتی که به پیشینه تاریخی نهبندان در قبل از اسلام در منابع تاریخی شده بسیار محدود است. یکی از منابع مستقل و کم نظیر راجع به ایران، تقریباً مربوط است به زمان تولد مسیح که به صورت یک سفرنامه تلخیص شده از ایزودور خاراکسی به دست آمده و بیشتر از لحاظ اطلاعات راجع به شرق ایران مورد توجه می‌باشد. از اظهارات خاراکسی چنین استنباط می شود که نیه یا نه واقع در حاشیه شرق لوت در سمت جنوب شهر مهمی بوده است. منبع دوم که البته در دوران اسلامی تالیف شده، نزهه القلوب است اثر حمدالله ابن ابی بکر، وی نه را از اقلیم سوم بر می‌شمارد که آن را اردشیر بابکان مؤسس سلسله سامانیان که از 226 تا 241 ه. ق پادشاهی کرد، ساخته است. حمدالله مستوفی می‌گوید: چون اردشیر در مفازه شهر نه بساخت، شاپور بن اردشیر حاکم خراسان بود. از پدر آن شهر را در خواست کرد و او مضایقه نمود شاپور را غیرت آمد و آنجا (نیشابور) تجدید عمارت کرد و نه شاپور (نیشابور) نام نهاد